مثل روزای ابری باز      هیشکی به آیینه سرنزد

به کلبه کوچیکمـــون        حتی پرنده پر نزد

                                ***

از خودشون روندنمون      به جرم شاپرک شدن

گفتن باید قناری شــــن        یا از کنار ما برن

                                ***

شاید همین روزا بازم      دلامونو سنگ بزنن

خط خطیای یاد تــــو        رو دیوارا رنگ بزنن

                       **********

انگاری بال شاپرک، زیادی واسه شما

گم شده دل سپردگی تو قلب سرد آدما

***

بازم یه روز ابــــریـــه تو کـــــلبه تنهائیــــمون

از یادشون خط خوردیم و شدیم یه قطره آسمون

***

یه روز با هم دیگه می ریم ، رو شیشه ها بارون می شیم

رو آبـــــی پنــــــجره ها ، عکس کبــــوتر می کشــــــیم

مثل روزای ابری باز                 هیشکی به آیینه سرنزد

به کلبه کوچیکمـــون                حتی پرنده پر نزد

                                ***

از خودشون روندنمون            به جرم شاپرک شدن

گفتن باید قناری شــــن           یا از کنار ما برن

                                ***

شاید همین روزا بازم              دلامونو سنگ بزنن

خط خطیای یاد تــــو                 رو دیوارا رنگ بزنن

                       ***********

                                   ترانه های رنگ پریده گندم

برای بهترین بانوی عالم...

خالیه دستم از ستاره خاتون                    این دلمه که شب میباره خاتون

توی غروب سرد انتظارم                           طلوع کن شبی دوباره خاتون

یه سیب سرخ یه سایه طلایی                   یکی بازم فکر فراره خاتون

ثانیه ها تیک تیک انتظارند                          نی نی چشمام بیقراره خاتون

جاده هامون قصه ی عاشقی نیست          آینه هامون پر از غباره خاتون

نمیشه بی تو راهی سفر شد                      حتی دلم بی اعتباره خاتون

چشامو به نگات دخیل می بندم                      ضریحت از کدوم تباره خاتون

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

به یاد پوپک....

یک نفر با نفس لهجه خاکستری اش می میرد

و غزلهای همه فصل دلش را ز تو پس میگیرد

خوان آخر و چه دیر است تمنای حضور

رفت و تو ماندی وعکسی که تورا میبیند 

تابوت بود و دریا که روی دست می برند

از هستیم همینی که هست میبرند

در ازدحام سنگی دیوار بی کسی

من را که مرده ام مست میبرند

....................................................................

به خاک میسپارمت کنار ساقه های رنگ پریده گندم

..............................................................

اگر بادبادک سیاهش را عاشق نمیشدی...

از سمت بیراهه ای بی عبور       به تقلای حضور خاکستری یک سایه    می گریخت            از حصارهای شکسته تردید یک زندان بان                         و شب

چه حریصانه در شاهراه راه شیری ات نفوذ می کند            فردا از هیچ پلی عابری نگذشت            تقصیر تو بود شاید             اگر بادبادک سیاهش را                      عاشق نمی شدی

.....................................................

شاید شعر

به قیافیه کلماتم نمی آید

خدا در واپسین دیدار تاتاری ام                از گوشه شکسته یک استکان چای                                      مرا هل داد  به سمت تو

من از سرک های پشت دیوار همسایه   فهمیدم      روز هایم خاکستری شده است                                                             و تو از یک تمدن چهار هزار ساله

                                           مرا به سمت تو میکشانی

............................................................................................................................................