می خوام امشب تورو نقاشی کنم                  آسمون دلم کاشی کنم

                      روی بوم ، قدبکشی ستاره شی             واسه چشمام خنده ای دوباره شی

                       چشاتو بارونی و تار می کشم               گونه هاتو خیس و نمدار می کشم

                 دستاتو سبز و طلایی و سفید              چه بزرگه اونکه عشقو آفرید

                         موهاتومخمل ناز نقره ای              رو موهات صد تا گل ستاره ای

                            یه سکوت ممتد خیلی قشنگ            واسه قلبی که نمی شه رنگ به رنگ

                   نمی دونم دل ناز و سادتو            لحظه های سبز زیر سایتو

                به چه رنگی اونو مهمونش کنم            چطوری من اونو پنهونش کنم

                  شاید امشب نتونم یا شایدم              تو فرشته باشی و منم بدم

برای ستاره هایی                 که از سرب گداخته               زاده نمی شوند

بدستم رسید                  اولین نامه ات                در هجوم بی رحمانه یک جنگ

که جهانی نبود                دلم به چکاچک زنجیرها شکست

حالا چای می نوشیم               در یک بعد از ظهر پائیزی

تمام نمی شویم، باد نمی آید                        کیک تولد نمی خوریم

نمی رقصیم                 و می سپاریم همدیگر را

  به دست نسیمی

                                               که نمی وزد

شب و بهانه آخر             من و سکوت یه تردید                   صدای پنجره خسته است          سفر به سایه خورشید

نشسته رو تن سردت        تب ترنم بارون             رسید به آخر قصه                                   من و شبای خیابون

یه روز دوباره ترانه               گره به تار دلم زد            کجا دوباره رسیدی                               از انحنای تب و مد

بازم دوباره خیابون              غم نگاه تو خالی             دو دست ، غریبه وتنها                         یه قصه ، قشنگ و خیالی

دو تا ستاره یه خورشید           که رمز قصه رو پرسید              تو و شبای خیابون                یکی که سایه رو فهمید

و قصه دوباره ورق خورد               و تو به سایه رسیدی             مرا به سایه سپردی              مرا چه ساده ندیدی

می گفت باران ، ترانـــه                   شـــعری کــــه پایـــان درداست

رنـــگ  ،  بابـــا وخانـــه                    دســتی که همواره ســــرد است

تقویم کهنه ورق خــورد                   دخترک شکل رنگین کمان است

بابا ولی مثل هر ســــال                  شکلش فــــقط شــکل مرد است

دیگر برایش مهم نیست                   یک خـــط قرمز ، خــطر ایست

حــالا کسی در دلش بود                  یک دل که در دست مـــرد است

رسید به آخر قصه            شاید به آخر تقدیر

یه ماه شبیه یه آدم          یه ماه که بسته به زنجیر

سرک کشید و صدا زد       دلش گرفته و سرد

حالا شبای سکوتم           گلاش سیاهه و زرد

یهو ستاره کجا رفت           کی نور لحظه رو دزدید

کی بود یه خال سفیدو       از آسمون دلم چید

می خواد دوباره بچینه       یه سیب و ساقه گندم

حالا مـــهم آســـــمونه       نه حرف خسته مردم

                                   ***                              

                                                                   ترانه های رنگ پریده گندم

ببین چی ساخته برامون   ،   چشای بی سر و سامون      یه آدم از نم بارون                         تو این شبای خیابون

یکی به فکر قمار                  یکی ستاره شمار                 یکی تو خط شماره                    یکی خمار خمار

به هیچ کجا نرسیدیم            رو خط سایه پریدیم               تو حوض نقره ساعت                    یه کولی نا امیدیم

یه تیتر درشت و شکسته       یکی که باز شده خسته        رسید به آخر قصه                     کی بود که چشماشو بسته

رو پل یکی بی قرار               یکی به فکر فرار                     کی بود به فکر سپیدی             کی فکر دار و نداره

یکی تو فکر سیاست              یکی به فکر خماری               یکی تو خط نداری                  عجب بابا روزگاری