پاســــــــاوان

 

این روز های ناتمام

و سکوت سیاهی مفرط      که پنجه میزند به دیوار

و رخنه ای که به ترکهای یک سایه          ختم نمی شود

من از لای انگشتهای زمخت یک پینه دوز            سرک می کشم و تو برق می زنی

با رقص کفشهای صیقل  خورده            روی کاشی دستهای من

و حلول می کنی           از میان باکس های مانتانا و نور

من دود می شوم            کشدار ، سفید

تو به خلسه می روی من به آسمان

|+| نوشته شده توسط صدیقه امیدی در جمعه بیست و نهم اردیبهشت 1385 ساعت 20:55 |