رسید به آخر قصه            شاید به آخر تقدیر

یه ماه شبیه یه آدم          یه ماه که بسته به زنجیر

سرک کشید و صدا زد       دلش گرفته و سرد

حالا شبای سکوتم           گلاش سیاهه و زرد

یهو ستاره کجا رفت           کی نور لحظه رو دزدید

کی بود یه خال سفیدو       از آسمون دلم چید

می خواد دوباره بچینه       یه سیب و ساقه گندم

حالا مـــهم آســـــمونه       نه حرف خسته مردم

                                   ***                              

                                                                   ترانه های رنگ پریده گندم