اگر بادبادک سیاهش را عاشق نمیشدی...

از سمت بیراهه ای بی عبور       به تقلای حضور خاکستری یک سایه    می گریخت            از حصارهای شکسته تردید یک زندان بان                         و شب

چه حریصانه در شاهراه راه شیری ات نفوذ می کند            فردا از هیچ پلی عابری نگذشت            تقصیر تو بود شاید             اگر بادبادک سیاهش را                      عاشق نمی شدی

.....................................................

شاید شعر

به قیافیه کلماتم نمی آید

خدا در واپسین دیدار تاتاری ام                از گوشه شکسته یک استکان چای                                      مرا هل داد  به سمت تو

من از سرک های پشت دیوار همسایه   فهمیدم      روز هایم خاکستری شده است                                                             و تو از یک تمدن چهار هزار ساله

                                           مرا به سمت تو میکشانی

............................................................................................................................................