لنگه چوبی در دالان سرد باز باز

یک اجاق، کور کور    عادت دلواپسی نان و عشق

وصله ها ،پینه ها ،جنگ نخ تار و پود مثل مرد خشت و سنگ

خط خطی معجزه مرگ بود

.......................................

سایه نشین سایه ؛   یک روح سرگردان گم؛                بی صدا تاریک                 و خیابانی موازی با رسیدن

با تپش  با فصل ناب  سیب  و آئینه                گردش یک کوزه خالی که بی آن نای جادوئی

ترک می خورد           هیچ را شاید نمی دانست سیب را شاید نمی فهمید

یا نفس یا لهجه خاکستری شاید معنی من را نمی دانست               سایه یک روح سرگردان

روی پلک های خسته و بازم قدم میزد و من هم گم شدم انگار

میان رد پاهائی که در آتشفشان می ماند           شنیدم یا کسی می خواند از ققنوس

مرا هم مثل درناها

تب مرداب خواهد خواند

.........................