ترانه های رنگ پریده گنــــدم

pasavan — Tue, 17 Jun 2008 08:38:28 GMT

درست یادم نیست

اما روزگاری

آدم نبودم

آن روزها که

بهشت مال من بود

مدام توی سرم داد میزند، یک زن که شبیه من و تو نیست

برگرد،کجا می روی بیا ، اخطار آخر است توهی ، ایست،ایست

گم می شوم توی ترافیک خستگی،هیچ کس به داد صدایم نمیرسد

یک نقطه سر سطر، نا تمام، یک اسم که خط خورده توی لیست

رد می شوم از قرمزی هر چه خط، رد میشود کسی از روی من مدام

زل میزنم به آخر املای ناتمام، امضای تو وجمله آخر،همیشه بیست

لی لی کنان به تو تا میرسد دلم،تو از مانع آخر خط هم پریده ای

وسهم دختر تنها از این سفر، یک مشت خنده کشدارسادگیست

دستی تکان میدهی ومیروی و او،پشت سرت بغض میکند...نرو

او می کشد کسی را درون خودش،تو،به فکر اینکه چه پایان عاشقانه ایست

ردمیشوم از قرمزی هرچه خط،ردمیشود کسی از روی من مدام

زل میزنم به آخر املای ناتمام،امضای تو وجمله آخر همیشه بیست

pasavan — Wed, 14 May 2008 08:51:56 GMT

نه اینکه خیلی وقتها خیلی ها را از یاد برده ام ،

نه اینکه دلم برایشان تنگ نمیشود

نه اینکه اوضاع خوب است نه....

(حال من خوب است

اما تو

باور مکن ...........)

از من به تو نصیحت ، برنخوره به چشمات

اینروزا هر جا هستی ، کنایه داره حرفات

از من به تو نصحیت ، مواظب خودت باش

اینروزا شاخ می زنن ، گربه های بی حیاش

این ورو اون ور نرو ، خاکستری هم نباش

آخر جمله هاتم ، نگو خدایا ای کاش

از من به تو نصحت ، فکر نونت باش و آب

لال بمونی بهتره ، یا تو زوایای خواب

از من به تو نصیحت ، بابا انار نداره

سارا تموم شد و رفت ، ستاره بی ستاره

از من به تو نصیحت ، نه اسبی بود نه بارون

نه مرد روزگاری ، نه گریه های ناودون

از من به تو نصیحت ، آرش قصه ها مرد

دل سیاه تقدیر ، رستمو با خودش برد

از من به تو نصیحت ، دلتنگیا بهانن

تو مطمئن باش همه ، به فکر راه چارن !!!

هیشکی به هیشکی نیست که ، همه زیک گوهریم

چقد واسه همدیگه ما آبرو می خریم !!!

از من به تو نصیحت ، زندگی خیلی بد نیست

آدم بدا دروغن ، هیشکی بدی بلد نیست !!!

pasavan — Sat, 17 Nov 2007 04:12:54 GMT

مث سنگ

تو غروب مه گرفته يه دره وايسادم

به زمين گره شده دستاي خيسم به خدا

شايدم اينجا به دنيا اومدم ؟

يا شايد...

از اورست سُرخوردم

پس چرا سنگ شدم؟

تب كنم آب نميشم؟

من ميخوام به آسمون برگردم...

..........................................

انگاري عاشق شده بود

خودش ولي نمي دونست

به جاده زد يه روزيو

خواست بمونه نمي تونست

كلاغ پير بدسرشت

خط خطياي نامه ها

بريد از اين همه كلك

پريد تو خط سايه ها

شبيه هم شدن همه

سياه و سرد و بي صدا

يه فصل دلخوشي نبود

نه دست رنگي خدا

تويادته يه شب يكي

چراغ راهمون شدو

اسبي نداشت پياده بود

با صداي شب اومدو

دستامونوگره زدو

روند آدماي بد بدو

گفت يادتون باشه شما

قصه اون جزر و مدو

ولي حالا بريده بود

از همه دل كشيده بود

قصه جزرو مد شايد

به آخرش رسيده بود

.............................

مترسك واسه تو مردن گناهه

مترسك رنگ تقديرت سياهه

تو ودشت علف،هرزو،زمين، سرد

تو و دلشوره هاي ساكت درد

توچشماي سياهت رنگ پاييز

من از گريه تواز صد غصه لبريز

نمي ترسن كلاغاي زمونه

نمي گيرن واسه موندن بهونه

از اين دشتو از اين پاييز خسته

چكيده تكه هاي تن،شكسته

نم بارون كجا چشماتو تر كرد

زمين با چشم بسته با تو سر كرد

حالا چشمات به راهه فصل بارون

مي شي تنها مسافر تو خيابون

نمي باري،نمي باره ستاره

شايد فكر يه پاييزه دوباره

.....................................

يادته وقتي تو رفتي

قصه هات نگفته مردن

چشاتو ازم گرفتي

خنده هاتو ساده بردن

نبودي ولي زمستون

دلمو بلور يخ كرد

رسيدم به شعرغصه

شعر خاكستري درد

نبودي ولي خدابود

مي دونست دارم مي ميرم

دستامو گرفت و زل زد

تو چشامو گفت نميرم

گفت تو بازم بر مي گردي

قصه هات هنوز قشنگن

دستاتو بده به دستام

اگه حتي شكل مرگن

نبودي ولي خدابود

مي دونست دارم مي ميرم

اون ور دنيا يا اينور

من نگاتو پس مي گيرم

...................................

به قیصر امین پور

pasavan — Thu, 08 Nov 2007 06:38:18 GMT

قطار مي رود

اومي رود

تو مي روي

تمام ايستگاه مي رود

و من چقدر ساده ام

كه سالهاي سال

در انتظارتو

كنار اين قطار رفته

ايستاده ام

و به نرده هاي ايستگاه رفته

تكيه داده ام

قطار مي رود

او مي رود

تو.....................مي روي

روحش شاد،يادش گرامي

...................................

pasavan — Thu, 12 Jul 2007 07:58:43 GMT

مي مي گذشت از كنارم ، مرد خسته، شكسته

مي مي روم مي نويسم، يك غزل پينه بسته

يك ترك بغض خالي، از كجا سر در آورد

از كجا مي گريزي ، عشق خاطر شكسته

مي شود سايه اي شوم، روي تقدير يك درد

مي نويسم شب و سنگ، خاطره، سايه مرد

رنگهايي كبود و دخترك مست قايق

سيل سيلي هراسان، انزواي دقايق

خاطراتش چگونه از ستاره فرو ريخت

مرد خاكستري شد، دخترك خسته، عاشق

مي گريزد از اينجا و صداي تو برگرد

نيلي نامه ها سرد، فصل رنگين كمان زرد

مي نويسم برايش، شعرسارا و باران

مشق هر ساله اش بود، مرد، دارا،غزل، نان

pasavan — Sat, 02 Jun 2007 09:08:03 GMT

یه میم تیله ای مثل چشای ناز مهتابیت

که واپس مونده کنج دل صدای مخمل آبیت

نمی شناسم تورو شاید ولی نزدیکی ودوری

شبیه قصه کوچه شبیه باغ انگوری

تو آبی سبز بی رنگی ولی من مثل خاکستر

رسیدی ار ته قصه رسیدی باشب آخر

هزارویک شب وحشی یکی بود ویکی مرده

کی بود با یک شب مهتاب دوباره عشقو آورده

کنار آب وپای بید وطبع شعرو اسم تو

وبعد از نام او هر روز بنویسم بسم تو

دلم دلتنگه هر روزه یه روز روشن آبی

لالالالا گل پونه لالالالا تو هم خوابی

کجا باید رسید از تو به من دنیای بی فریاد

کی بود دنیامو دزدیدو کی بود با سادگی همزاد

یه گنبد بود ویک دنیا یکی بود ونبود من

چشای مسخ وبی روح و دل سردو کبود من

pasavan — Fri, 18 May 2007 08:49:50 GMT

یه روز از سایه من میمیرم اما

تو از پشت دلم سر میکشی باز

یه فروردین که تا سه میشماری

یه قائم موشک بی ساز و آواز

میشه رد شد همیشه از سیاهی

نشستو آسمونو ساده تن کرد

یه خط قرمز ممتد کشیدو

یه خرداد سپیدو سهم من کرد

شاید بارون روی چترا بباره

ولی ما دستامون پل میشه همزاد

یه بال رنگی رنگین کمون باز

میشینه روی شونش شکل فریاد

ما از دنیا چی میخوایم بال رنگی

یه دنیای قشنگ سبزو روشن

یه فانوس سپید بی تکلف

یه فردایی که باشه مال تو، من

pasavan — Thu, 15 Feb 2007 18:32:35 GMT

پري قصه ها شدم از آدما جدا شدم توآينه سايه شدي من با تو بي صدا شدم

يه قصه خاكستري يه ديو بد بود وپري جادوي قصه هات شدم منو كجا باز مي بري

مترسكي ترسو شدي تو قصه ها جادو شدي كلاغا باز نوكت زدن تو باز بي آبرو شدي

پري مهربون شدم واسه راهت نشون شدم تو منو جا گذاشتيو منم يه آسمون شدم

بارون اومد تو قصمون باريد رو خاك خستمون باريدمو نباريدي من ميرمو تو باز بمون

موندي وخسته تر شدي بازم شكسته تر شدي گريه هامو نديديو از نم اونا تر شدي

پري قصه ها شدم از آدما جدا شدم تو آينه سايه شدي من با تو بي صدا شدم

pasavan — Wed, 25 Oct 2006 07:11:46 GMT

ميگن از راه ميرسي با يه كالسكه نور با پشيموني بازم مثل ديروزاي دور

منوتو قدم زديم نو خيابوناي دل تو كتاب قصه ها رو ديوار كاه وگل

روي مهتاب رو حوض دخترك تاب ميخوره پسر از دستاي اون دوباره اب ميخوره پسرك قد مي كشه قد اطلسي تو باغ مثل رويا ميمو نه ياد اون وچلچراغ يكي از خونه ميره دوتا چشم چشم براه كاش ميپرسيدم ازت به چه جرمي يا گناه

پاييز خيابونا سوت وكور گلدونا التماست ميكنم محض ديروزا بيا ميگن از راه ميرسي بايه كالسكه نور با پشيموني بازم مثل ديروزاي دور

pasavan — Tue, 29 Aug 2006 13:08:02 GMT

مثل همیشه پابه 0پای دلش گریه کرد اینبار ولی راز دلش را نگفت مرد

اینکه چگو نه کجاعاشقش شده بود یادش نبود چرا گفت برنگرد

کسی چشم زد که بعد چند سال فاصله بود وصدای قصل زرد

چیزی شبیه زندگی نبود وبود زندگی عشق فاصله گریه درد

حالا فقط او مانده بود و شعر نا تمام شعری که با دل دیوانه اش چه ها نکرد

چشمهای خسته و سردش نا نداشت گریه کرد رفت دلش مرد مرد

یه غروب غم گرفته تو دیار سرد غربت نامه ها خاطره هامن همه محراب عبادت

یکی باز بارون گریه شونه های خسته از درد